Sandoyggin verður aftur staðið uttan umboð á Løgtingi. Tað er ikki bara óheppið. Tað er óvirðiligt. Ein oyggj við umleið 1300 fólkum eigur sjálvsagt at hava eina rødd í landsins hægsta ráði. Men vit fingu onki. Og tað er ikki tí, at vit eru ov fá — tað er tí, at vit eru ov spjadd.

Valúrslitini vísa eitt púra greitt mynstur:

Vit hava nóg mikið av atkvøðum til eitt umboð, men tær eru býttar sundur á ov nógvar flokkar og ov nógvar kandidatar.

Skopun, Sandur, Húsavík og Dalur hava hvør sín politiska profil, og tað er gott. Men tá tað kemur til at fáa eitt umboð, so er tað ein beinleiðis veikleiki.

Tað er eingin loyna, at onnur øki duga hetta nógv betur. Norðoyggjar savna seg. Vágar savna seg.

Suðuroyggin savnaði seg um eitt valevni og fekk eitt av landins sterkastu umboðum. Vit í Sandoynni gera tað øvugt: vit býta okkum sundur, og so undrast vit á, at ongin kemur inn.

Tað má broytast.

Vit hava fólk, sum kunnu umboða okkum. Vit hava fólk, sum eru álítandi, arbeiðssom. Men vit mugu velja EITT valevni — ikki fimm. Vit mugu velja EINA rødd — ikki seks. Og vit mugu velja EINA kós — ikki hvør sína.

Vit mugu seta okkum saman og siga:

“Næsta val skulu vit hava eitt umboð. Og vit standa saman um hetta valevnið.”

Vit hava fólkatalið. Vit hava styrkina. Vit hava møguleikan.

Tað einasta, sum manglar, er viljin at savna okkum.

Tíðin er komin at taka ábyrgd.

Tíðin er komin at fáa eina rødd á Løgtingi.

Tíðin er komin at savna Sandoynna.

Fróði